Dans: Post-Panamax

Vandaag, in resonantie met het mechanische ballet van de havenvracht, duikt zijn nieuwe creatie in de logistiek van de magazijnen, waar vreemde choreografieën tot stand komen, en geeft het trio van dansers en danseressen een voortdurende stroom van micro-impulsen en variaties mee. Van het ene continent naar het andere, van de ene haven naar de andere, heeft Kubilai Khan Investigations onophoudelijk grenzen doorbroken. In ‘Panamax’ maakt choreograaf Frank Micheletti zich de onophoudelijke beweging van arbeiders, containers en zeeën eigen om ‘nieuwe openingen te creëren’ waarin de lichamen in banen draaien, in stationaire toestanden. Als een spiegel die de repetitieve handelingen van de zeevaart weerspiegelt – opslaan, stallen, voorbereiden, dragen, verpakken, verkopen – navigeert het stuk tussen hedendaagse dans en urban dansstijlen, met name Popping, waaraan het nieuwe bewegingspaden toevoegt. Post-Panamax is een stuk dat paradoxaal genoeg ‘monumentaal’ is, naar het beeld van de havenconstellaties, en ‘microscopisch’, naar het beeld van de duizend-en-één handelingen van de inpakkers. Een choreografie op gevarieerde en gecontroleerde ritmes, zodat de beweging van de lichamen nooit lijkt stil te staan op de muziek die live door Yaguara wordt gemixt.