Provençaalse tradities

Dit traditionele Provençaalse feest, dat op 1 mei in Sainte-Maxime wordt gevierd, staat in het teken van de jeugd en de deugd.

Uit de kinderen worden een jong meisje en haar ridder gekozen vanwege hun vriendelijkheid en toewijding. De jonge uitverkorene, ‘Petite Maio’ genaamd, belichaamt zuiverheid en onschuld. Gekleed in een delicate witte zijden jurk en gekroond met bloemen wacht ze op de komst van een elegante koets die haar naar de kerk zal brengen. Aan haar zijde begeleidt haar ridder haar met statigheid en deelt hij dit plechtige moment met haar.

In het hart van de kerk wordt ter ere van hen een traditionele mis gevierd, waarmee een gebruik wordt voortgezet dat doordrongen is van plechtigheid en respect, en waarin welwillendheid en wederzijdse hulp worden verheerlijkt.

Deze ceremonie, die voortkomt uit oude lentefeesten ter ere van Maïa, de godin van de vruchtbaarheid en de lente, symboliseert de verheffing van morele waarden en de schoonheid van de ziel, die de Provençalen zo dierbaar zijn.

Het feest van Sint-Jan van de zomer is in feite het feest van Johannes de Doper, op 24 juni.

Oorspronkelijk was het een heidens feest dat verband hield met de zonaanbidding; het werd al vóór de geboorte van Christus gevierd door de eerste Slavische volkeren om de oogst te zegenen.
Dit feest werd vervolgens gekerstend en wordt vandaag de dag over de hele wereld op 24 juni gevierd, enkele dagen voor de zomerzonnewende, om met de Sint-Jansvuren het licht van de zomer te vieren.

Elk jaar viert Sainte-Maxime Sint-Jansdag op waardige wijze met de folkloristische groep Leï Magnoti en de Fifres et Tambours.

Het is vaak ook een gelegenheid om een groot bal aan zee te organiseren, vergezeld van vuurwerk.

In Sainte-Maxime is het wijnoogstfeest een traditioneel moment dat in het teken staat van eerbetoon en saamhorigheid, waarbij de stad zowel het gepassioneerde werk van de wijnboeren eert als de hoop op een overvloedige oogst voor het komende jaar. Op het ritme van de galoubets en trommels trekt de folkloristische groep „Lei Magnoti“, vergezeld door andere traditionele groepen, in een processie door de stad.

Na de mis gaat de priester over tot de zegening van de wijnstok. Deze wijnstok wordt in een processie gedragen en vervolgens aan de vlammen overgeleverd. In vroeger tijden werden de zwartgeblakerde resten van de stronk beschouwd als bezittend magische krachten. De verbranding van de wijnstok zou namelijk een regenererende kracht hebben die de hergroei van nieuwe wijnstokken bevordert.

Het delen van de wijn van het voorgaande jaar en het proeven van de pas geplukte druiven zijn momenten van gezelligheid waarop de inwoners van Maximois en bezoekers elkaar ontmoeten.